Αρχείο

Archive for Δεκέμβριος 2012

Ομιλία π. Βασιλείου Μπακογιάννη στο Λιμνοχώρι ΑΧΑΙΑΣ

Advertisements

Τρελό Νερό (Διδακτικό Παραμύθι)

Μια φορά,λέγει ο μύθος,ήτανε ένας σουλτάνος καλός και δίκαιος κι ήτανε και αστρολόγος.Μια μέρα ο βεζύρης λέγει του σουλτάνου πως είδε κάποια σημάδια στον ουρανό,πως θα βρέξει στον κόσμο ένα τρελό νερό και πως όποιος το πιει αυτό το νερό,θα τρελαίνεται και πως όλοι οι άνθρωποι που ζούνε στην επικράτειά τους θα το πιούνε και θα χάσουνε τα λογικά τους και δεν θα νιώθουνε πια τίποτα΄μήτε τι είναι σωστό και τι ψεύτικο,μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό,μήτε τι είναι νόστιμο και τι είναι άνοστο,μήτε τι είναι δίκιο και τι είναι άδικο.

Σαν τ΄άκουσε αυτά τα λόγια ο σουλτάνος,γυρίζει και λέγει στο βεζύρη:

-”Αφού θα τρελαθεί όλος ο κόσμος ,πρέπει να κοιτάξουμε να μην τρελαθούμε κι εμείς,γιατί αλλιώς πώς θα τους κρίνουμε με δικαιοσύνη;”

Toυ λέγει ο βεζύρης πως ο λόγος του είναι σωστός και πως θα ΄πρεπε να προστάξει να μαζέψουνε από το καλό νερό που πίνανε και να το φυλάξουνε μέσα στις στέρνες,για να μην πίνουνε από το χαλασμένο και κρίνουνε παλαβά κι άδικα,μα δίκια όπως έχουνε χρέος.Έτσι κι έγινε.

Σε λίγον καιρό έβρεξε στ΄αλήθεια και το νερό ήτανε νερό τρελό και τρελαθήκανε όλοι οι άνθρωποι και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται κι είχανε το ψεύτικο για αληθινό,το κακό για καλό,το άδικο για δίκιο.Μα ο σουλτάνος κι ο βεζύρης πίνανε από το καλό νερό που είχανε φυλαγμένο και δεν τρελαθήκανε,αλλά κρίνανετον κόσμο με δικαιοσύνη.Μα ο κόσμος τα΄βλεπε ανάποδα και δεν ήταν ευχαριστημένος από την κρίση του σουλτάνου και του βεζύρη και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουν επανάσταση.

Μετά καιρό,σαν είδανε κι αποείδανε ο σουλτάνος κι ο βεζύρης χάσανε το κουράγιο τους και λέγει ο σουλτάνος στο βεζύρη:

-”Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τουςκαι τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε μπορεί και να μας σκοτώσουνε,επειδη θέλουμε να τους κρίνουμε με δικαιοσύνη για να ευτυχήσουνε.Το λοιπόν,βεζύρ εφέντη,άιντε να χύσουμε το καλό νερό από τις στέρνες και να πιάσουμε να πίνουμε κι εμείς από το τρελό νερό,για να γίνουμε σαν κι αυτούς και τότε θα μας καταλαβαίνουνε και θα μας αγαπάνε”.Έτσι κι έγινε.Ήπιανε κι αυτοί από το παλαβό νερό και τρελαθήκανε και κρίνανε τρελά και άδικα κι ο κόσμος απόμενε ευχαριστημένος και πολυχρονίζανε το σουλτάνο”.

Θαρρώ,λέει, πως κάτι παρόμοιο γίνεται και σήμερα στον τόπο μας.Εμείς όμως δε θα χύσουμε το λίγο νερό που είναι ακόμα φυλαγμένο μέσα στη στέρνα της παράδοσης.Μα θα πίνουμε απ΄αυτό το καλό νερό και θα καλούμε να πιούνε κι οι άλλοι Έλληνες,που τους ξεραίνει ο λίβας της ξενομανίας.Να πιούνε και να δροσιστούνε από το νερό που βγαίνει από την πέτρα,από το καλό και τ΄αθάνατο νερό μας,από το “ύδωρ το ζων”.

Πηγή:  Φώτης Κόντογλου Ευλογημένο Καταφύγιο

Ομιλία π. Βασιλείου Μπακογιάννη στον Ναό των Τριών Ιεράρχων Παν. Πατρών

Ομιλία π. Βασιλείου Μπακογιάννη για τον Απόστολο Ανδρέα

Ἐγωπάθεια: Σημάδι τρέλλας!

«Ἄνθρωπος εἶναι ζῶον λογικόν ἔχον ἀκατά-σχετον κλίσιν εἰς τό παραλογίζεσθαι», σατύριζε ὁ Ἐμμανουήλ Ροϊδης.

Ὁ Γάλλος κοινωνιολόγος Μισέλ Φουκώ στό βιβλίο του, «Ἡ ἱστορία τῆς τρέλας», ἔκδ. Ἡριδανός), περιγράφει κατά τρόπο ρεαλιστικό τό πάθος τῆς «ἐγωπάθειας»· τήν θεωρεῖ σύμπτωμα τῆς τρέλας. Γράφει: Ἡ ἐγωπάθεια εἶναι τό πρῶτο σημάδι τῆς τρέλας, κι’ ἀκριβῶς ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐγωπαθής, θεωρεῖ τό λάθος σάν ἀλήθεια».
Καί ἄν λάβουμε ὑπ’ὄψη, πώς τό πάθος τῆς ἐγωπάθειας εἶναι ἔμφυτο, «ἰδιοκτησία» ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τότε ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μέσα του καί μιά «δόση» τρέλας ἐξ οὗ καί ἡ παροιμία «ἄν ἡ ζούρλια εἶχε κέρατα, θά φαίνοταν σέ ὅλους».

Στή συνέχεια ὁ συγγραφέας εἶναι προ-κλητικός. Τό «διασκεδάζει!». Γράφει: «Τοῦτος ἐδῶ, πιό κακομούτσικος καί ἀπό μαϊμοῦ, θαρρεῖ, ὡς εἶναι ὡραῖος σάν Νηρέας· κεῖνος ἐκεῖ χάμου, χάραξε μέ τό διαβήτη τρεῖς γραμ-μές, καί θεωρεῖ τήν ἀφεντιά του Εὐκλείδη· ὁ ἄλλος πάλι τό τραγούδι του τό ‘χει γιά ἰσάξιο τοῦ Ἑρμογένη, μόλο πού στέκει σάν τό γαϊδούρι μπρός στή λύρα κι’ἡ φωνή του φαλτσάρει ὅσο τοῦ κόκορα, ὅταν δαγκώνει ἐρωτικά τήν πουλαδίτσα του» (σελ. 29-30).

Ἡ «ἐγωπάθεια» εἶναι τόσο «παθιασμένη» μέ τό «ἐγώ», ὥστε ὁ,τιδήποτε προέρχεται ἀπό αὐτό, ὅσο ἄχρηστο καί ἄν εἶναι, τό βλέπει μέ συμπάθεια! Ἀκόμα (προσέξτε!) καί τίς ἀκαθαρσίες! Ὅλες λ.χ. οἱ ἀνθρώπινες ἀκαθαρσίες εἶναι ἐξίσου ἀπαίσιες. Δέν ὑπάρχουν ὡραῖες (!)…ἀκαθαρσίες! Ὅμως ὁ «ἐγωπαθής» ἀλλιῶς βλέπει τίς δικές του ἀκαθαρσίες, ἐπειδή ἀκρι-βῶς εἶναι δικές του, καί ἀλλιῶς τοῦ ἄλλου, ὅσο ἀγαπητός του καί ἄν εἶναι αὐτός ὁ ἄλλος!

Ὁ ἐγωπαθής σάν τέτοιος κινδυνεύει νά ὁδηγηθεῖ, χωρίς νά τό ἀντιληφθεῖ, σέ πνευματική αὐτοκτονία. Γιατί, ἄν ἀκόμα καί τίς «ἀκαθαρσίες» του τίς βλέπει μέ ἄλλο μάτι, (ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι δικές του), ἄς σκεφθοῦμε, πῶς βλέπει κάτι ἀσύγκριτα καλύτερο ἀπό τίς ἀκαθαρσίες του, ὡς εἶναι ἡ φιλοσοφία του γύρω ἀπό τή ζωή καί γύρω ἀπό τό θάνατο, πού ἔτυχε καί «σφηνώθηκε» στήν κεφαλή του!

«Οἱ γονεῖς (λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής) ἀγαπᾶνε ὑπερβολικὰ τὰ παιδιά τους. Τὰ θεωροῦν σὰν τὰ πιὸ ἔξυπνα καὶ ὄμορφα, ἔστω καὶ ἂν οἱ ἄλλοι τὰ θεωροῦν σὰν τὰ πιὸ ἄσχημα καὶ ἀνόητα. Καὶ τό «ἐγώ» μας ἀγαπᾶ ὑπερβολικά-παθολογικά- τὰ δικά του παιδιά: τὶς σκέψεις! Τὶς θεωρεῖ σὰν τὶς πιὸ σοφὲς καὶ συνετές, ἔστω καὶ ἂν ὅλοι τὶς θεωροῦν ἀνοησίες».
Καί ὅπως οἱ γονεῖς δέν μποροῦν νά θυσιά-σουν τά παιδιά τους, ἔτσι καί ὁ ἐγωπαθής δέν μπορεῖ νά θυσιάσει τά δικά του «παιδιά», πού γενᾶ ἡ «κεφαλή» του, ὅσα παλαβά καί ἄν εἶναι αὐτά. Ὁπότε πορεύεται ἐπί γῆς ἔχοντας σάν δάσκαλο τήν ἐγωπάθειά του, καί μόνο τήν ἐγωπάθειά του, καί κατά τόν Lacordair «ὅποιος ἔχει δάσκαλο τόν ἑαυτό του, ἔχει δάσκαλο τρελλό».

Ὁ Χριστός μακάρισε τούς «πτωχούς τῷ πνεύματι» (Μτ. 5:3)· αὐτούς πού θεωροῦν τό σκεπτικό τους φτωχό, ὄχι σοφό, ἄρα δέν κιν-δυνεύουν νά παγιδευθοῦν ἀπό τίς λαθεμένες ἐπιλογές τους, καί μάλιστα σέ θέματα σοβα-ρά, γιατί ἔχουν τήν ταπείνωση νά συμβου-λεύονται τούς εἰδικούς καί πεπειρα-μένους.
Φαντασθεῖτε κάποιον νά ἔχει ὡς «σημαία» το πεπλανημένο σκεπτικό του! Ἄν βέβαια πρόκειται γιά θέματα δευτερεύοντα λίγο τό κακό, ἄν ὅμως πρόκειται γιά θέματα πνευμα-τικά καί οὐσιώδη, τότε;

από το Βιβλίο «Αντιβίωση»

Αρέσει σε %d bloggers: