Αρχείο

Posts Tagged ‘Εκδόσεις Θαβώρ’

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ ΄ΛΟΥΚΑ Τοῦ ἀσώτου υἱοῦ ( Λκ. 15:11-32)

Απόσπασμα από το Νέο Βιβλίο «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Μυστήρια καί ἀποκαλύψεις!»

α. Ἐργάτης τῆς ἁμαρτίας

     Μέ ὁδηγό τόν Ἅγιο  Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ,  Ἀρχιεπίσκοπο Θες/νίκης (ὁμιλία 3η  εἰς τήν κατά τόν σεσωσμένον ἄσωτον τοῦ Κυρίου παραβολήν) θά προσπαθήσουμε νά δοῦμε τά μηνύματα πού κρύβονται  στήν θαυμάσια παραβολή τοῦ ἀσώστου υἱοῦ, πού «ἔφτιαξε» ὁ Χριστός γιά νά ἐνθαρρύνει τούς ἁμαρτωλούς, ὥστε νά ἔρθουν σέ μετάνοια.  Ὅπως θά δοῦμε κάθε λέξη πού ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ, ἔχει καί ἕνα βαρυσήμαντο μήνυμα.

«Κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱούς». (στίχ. 11). Γιατί δύο καί ὄχι τρεῖς, ἤ τέσσερις;  Γιατί δύο εἶναι οἱ κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων: Οἱ ἐνάρετοι καί οἱ κακοί.  «Καί ὁ νεώτερος γυιός εἶπε στόν πατέρα του» (12) ὄχι ὁ ἀρχαιότερος, γιατί ἡ ἀρετή σέ σχέση μέ τήν κακία εἶναι ἀρχαιότερη (ὁ ἑωσφόρος πρῶτα ἦταν ἄγγελος καί μετά ἔγινε διάβολος). Ἀλλά καί  ὁ νέος ἄνθρωπος   σέ σχέση μέ τόν μεγαλύτερο,   εἶναι περισσότερο ὁρμητικός  καί φιλελεύθερος

« Δός μου τό μερίδιο τῆς περιουσίας  πού μοῦ ἀναλογεῖ».(12) Καί ὁ καλός πατέρας τοῦ  ἔδωσε τό μερίδιο  πού τοῦ ἀντιστοιχοῦσε.[1]   «Ὑστερα ἀπό λίγες μέρες, ὁ μικρότερος γυιός τά μάζεψε ὅλα  κι ἔφυγε σέ χώρα μακρυνή» (13). Δέν  ἔφυγε ἀμέσως, ἀλλά παρέμεινε λίγες μέρες. Γιατί  πρῶτο καί κύριο αἴτημά του ἦταν νά πάρει τό μερίδιο πού τοῦ ἀναλογοῦσε, χωρίς δηλαδή νά ἔχει σάν στόχο νά φύγει μακρυά ἀπό τό σπίτι του. Διαφορετικά θά ἔλεγε στόν πατέρα του: «Δός μου τήν περιουσία πού μοῦ ἀνήκει, νά πάω νά ζήσω μακρυά. Δέν θέλω νά εἶμαι κοντά σου». Ὅταν πῆρε τήν περιουσία, τότε τοῦ ἦρθε ἡ ἐπιθυμία νά φύγει μακρυά ἀπό τό σπίτι. Ἔτσι, πονηρά, «μεθοδικά» δουλεύει ὁ διάβολος:   Πρῶτα σοῦ βάζει τόν λογισμό, ὅτι δέν σοῦ χρειάζεται λ.χ. ἡ Ἐκκλησία,  καί μετά σέ  ρίχνει στήν ἁμαρτία ἤ στήν πλάνη. Ἔτσι ἔκανε στήν Εὔα: Ἐνῶ εἶχε σάν σκοπό νά τήν βγάλει ἀπό τόν Παράδεισο, δέν τῆς τό εἶπε, γιατί ἄν τῆς τό ἔλεγε, δέν θά τόν ἄκουγε. Ὅμως τῆς εἶπε ἄλλα πράγματα, πού πέτυχε αὐτό πού ἤθελε! (Γέν.3: 1-3).   Ἔτσι ἔκανε καί τώρα μέ τόν ἄσωτο υἱό:  Πρῶτα τόν ἔβαλε νά πάρει τήν περιουσία καί μετά τόν «ἔδιωξε»  ἀπό τό σπίτι του.

 

Καί ὁ ἄσωτος υἱός ἔφυγε «σέ χώρα μακρινή» (13)· γιά νά μήν ἔχει καμία ἐπικοινωνία μέ τό σπίτι· ἐπέλεξε τήν τέλεια ἀποκοπή ἀπό τό πατρικό του σπίτι.    Καί ἐκεῖ «σκόρπισε τήν περιουσία του, κάνοντας ἄσωτη ζωή». (13). Περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἔμφυτος  νοῦς του. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται  γιά τή σωτηρία του, ἔχει τό νοῦ του συγκεντρωμένο στόν πρῶτο καί ἀνώτατο «νοῦ», στό Θεό.Ὅταν ὅμως ἀνοίξει πόρτα στά πάθη του, τότε ὁ νοῦς του   σκορπίζεται, περιπλανώμενος συνεχῶς στίς πολύμορφες ἡδονές.

«Ὅταν τά ξόδεψε ὅλα, ἔτυχε νά πέσει μεγάλη πεῖνα στήν χώρα ἐκείνη, κι αρχισε καί αὐτός νά ὑστερεῖται. Πῆγε κι ἔγινε ἐργάτης σέ ἕναν ἀπό τούς πολίτες τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος τόν ἔστειλε στά χωράφια του νά βόσκει χοίρους». (14-15)  Ὁ πολίτης αὐτῆς τῆς  χώρας (πού βρισκόταν μακρυά ἀπό τό Θεό) ἦταν ὁ διάβολος. Καί τόν ἔστειλε στά «χωράφια» του γιά νά τοῦ  βόσκει τά γουρούνια (καί ὄχι πρόβατά του)·  νά ὑπηρετεῖ τά ἀκάθαρτα πάθη του!   Ὅπως δηλ. τά γουρούνια ἀπολαμβάνουν τίς ἀκαθαρσίες, ἔτσι καί ὁ διάβολος ἀπολαμβάνει τούς ἀνθρώπους πού κυλίονται στίς ἀκαθαρσίες τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ  δαιμονισμένος τῶν Γαδαρηνῶν ζήτησε ἀπό τόν Κύριο νά μπεῖ σέ γουρούνια (Λκ. 8:32-33) καί ὄχι σέ πρόβατα ἤ σέ ἄλλα ζῶα, πού σίγουρα ὑπῆρχαν στήν περιοχή ἐκείνη!.     «Ἔφτασε στό σημεῖο νά θέλει νά χορτάσει μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοίροι, καί κανένας (ἀπό τούς χοιροβοσκούς), δέν τοῦ ἔδινε» (16).  Δέν μποροῦσε νά χορτάσει τίς σαρκικές του ἐπιθυμίες, γιατί ἡδονή τῆς ἁμαρτίας δέν χορταίνει ποτέ τόν ἄνθρωπο, γι’αὐτό καί ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος γυρίζει  πάντα μέ  «ἄδειο στομάχι», μέ ἄδεια, κενή ψυχή!

Ἦταν τόσο ἀνυπόφορη αὐτή ἡ πεῖνα πού ἔνιωθε,  ὥστε πῆρε μιά ἀπόφαση πού τόν ταπείνωνε: Νά γυρίσει στό σπίτι του τοῦ πατέρα του  καί  ὄχι  πιά σάν γυιός του, ἀλλά σάν ἁπλός ἐργάτης.  Προτιμότερο ἐργάτης (δοῦλος)  στό σπίτι τοῦ πατέρα του, παρά ἐλεύθερος σέ ξένη χώρα.  «Εἰς ἑαυτόν δέ ἐλθών  καί εἶπε: «Πόσοι ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν περίσσιο ψωμί, κι ἐγώ ἐδῶ πεθαίνω τῆς πεῖνας. Θά σηκωθῶ καί θά πάω στόν πατέρα μου, (τό κείμενο πού εἶχε ὑπόψη του ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς προσθέτει «καί προσπεσοῦμαι», θά πέσω στά πόδια του), καί θά τοῦ πῶ: «Πατέρα, ἁμάρτησα στό Θεό καί σ΄ἐσένα· δέν εἶμαι ἄξιος πιά νά λέγομαι γιός σου· κάνε με σάν ἕναν ἀπό τούς ἐργάτες σου».(17-19). Μέ αὐτή τήν αἴσθηση τῆς ἀναξιότητος καί χωρίς κανένας νά τοῦ κάνει κήρυγμα περί μετανοίας, «σηκώθηκε νά πάει στόν πατέρα του» (20). Εἶδε πιά ἀπό τήν πεῖρα του, πόσο καταστροφικό πρᾶγμα εἶναι νά φεύγεις ἀπό τό σπίτι σου (Ἐκκλησία).

Αὐτή ἡ  ἀπόφαση   δέν ἦταν εὔκολη· ἀφ’ἑνός μέν ἀπό τήν πολλή πεῖνα, εἶχε ἐξαντληθεῖ, ἀφ’ἑτέρου δέ ἡ ἀπόσταση ἦταν μακρυνή.  Καί ὅμως πῆγε! Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ μετάνοια ἑνός ἀνθρώπου  χρειάζεται ἀγώνα! Εἶναι  τό πιό κορυφαῖο ἄθλημα πού γίνεται στό μεγαλύτερο ὀλυμπιακό  στάδιο τοῦ κόσμου, στήν «χαώδη» ἀνθρώπινη ψυχή· μέ  θεατή αὐτόν τόν  ἴδιο τόν καρδιογνώστη Κύριο.  Γι’αὐτό καί ὁ νικητής στεφανώνεται ἐνδόξως καί λαμπρῶς ἀπό τόν Κύριο, ὅπως συνέβη μέ τόν ἄσωτο υἱό (15-24).

Ἄς εὐχόμαστε νά γίνονται πάντα τέτοιοι ἡρωϊκοί ἀγῶνες μέσα στίς ἀνθρώπινες ψυχές πρός χαράν τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ, Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

 

 

[1] Ὅταν τό παιδί (λέει ἡ Γραφή) ἐκβιάζει τόν πατέρα του, γιά νά τοῦ δώσει πρόωρα τήν περιουσία του, καί τελικά τά καταφέρει,  τό παιδί αὐτό δέν θά εὐτυχήσει στή ζωή του, γιατί δέν σεβάσθηκε τόν ἱδρῶτα τοῦ πατέρα του,  «Μερίς ἐπισπουδαζομένη ἐν πρώτοις, ἐν τοῖς τελευταίοις οὐκ εὐλογηθήσεται» (Παρ. 20:  21). Ὁ ἄσωτος λοιπόν υἱός πού ζήτησε καί πῆρε πρόωρα τήν περιουσία τοῦ πατέρα του, παρολίγο νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα! (Λκ. 15:11-32).

Advertisements

Σχόλια στά «πληρωτικά» τῆς Θ. Λειτουργίας

Τά «πληρωτικά» εἶναι δεήσεις, εὐχές πού λέγονται γιά τούς πιστούς, λίγο πρίν ἀπό τό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου κ.λ.π. Σάν νά τούς λέει ἡ Ἐκκλησία: Τώρα πού τελειώνουμε τήν προσευχή μας καί ἀναχωρεῖτε, νά ἔχετε μαζί σας ἄγγελο φύλακα, ὅλη τήν ἡμέρα νά τήν περάσετε ἅγια καί εἰρηνικά, κ.λ.π.       Ἐνῶ λοιπόν πληρωτικά λέγονται σέ ὅλες τίς ἀκολουθίες, «παραδόξως» στή Λειτουργία τῶν Κατηχουμένων, ἐκλείπουν! Ἀντίθετα στή Λειτουρ­γία τῶν Πιστῶν, λέγονται δυό φορές· μία στό τέλος, μετά τόν καθαγιασμό, καί μία στήν ἀρχή τῆς Λειτουργίας τῶν Πιστῶν, (μετά ἀπό τήν Μεγάλη Εἴσοδο).

Τά μετά τόν καθαγιασμό, καί πρός τό τέλος τῆς Λειτουργίας τῶν Πιστῶν, ταιριάζουν, Ὅμως αὐτά πού λέγονται στήν ἀρχή τῆς Λειτουργίας τῶν Πιστῶν δέν ταιριάζουν. Γιατί τά πληρωτικά λέγονται στό τέλος τῆς ἀκολουθίας, καί ὄχι στήν ἀρχή! Εἶναι πιθανόν, τά πληρωτικά αὐτά νά λέγονταν στό τέλος τῆς Λειτουργίας τῶν Κατηχου­μένων, σάν τελευταῖες εὐχές τῆς Ἐκκλησίας πρός αὐτούς, καί νά «μεταπήδησαν» στήν ἀρχή τῆς Λειτουργίας τῶν Πιστῶν. Ὁπότε στήνπερίπτωση αὐτή, εἶναι χίλιες φορές προτιμότερο νά παραλεί­πονται τά πληρωτικά αὐτά, παρά τά μετά τόν κα­θα­γιασμό. Καί γιά τούς ἑξῆς πρόσθετους λόγους:

1ον. Ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν (+1984) ἔλεγε, πώς ἡ παράλειψή τους δένει πιό καλά μέ τό ὅλο πνεῦμα τῆς Μεγάλης Εἰσόδου καί τῆς Ἁγίας Ἀναφορᾶς. Δηλαδή: Γίνεται ἡ Μεγάλη Εἴσοδος, εὐλογεῖ ὁ Ἱερέας τό λαό, δίνεται ὁ ἀσπασμός τῆς ἀγάπης, δίνεται ἡ ὁμολογία πίστεως, (τό «Πιστεύ­ω»), καί εὐθύς, χωρίς τή μεσολάβηση τῶν πληρωτικῶν μπαίνουμε στήν Ἁγία Ἀναφορά.

2ον Τά πληρωτικά πού λέγονται μετά τόν καθαγιασμό, ἀναφέρονται καί στόν Βαρβερινό κώδικα (σελ. 38-39) στό ἀρχαιότερο δηλαδή «Εὐ­χο­λόγιο», (8ο -9ο μ.Χ. αἰ.). Πού σημαίνει πώς λέ­γονταν ἀπό παλιά στή Λειτουργία τῶν Πιστῶν, καί ἄρα δέν εἶναι νεώτερη προσθήκη, ὅπως ὑπο­στηρίζεται ἀπό μερικούς.

    & 3ον Ἔχουν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου (τά μετά τόν καθαγιασμό) πιό μεγάλη δύναμη, γιατί πάνω στό Θυσιαστήριο εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου.

(Ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη, Ναός, Ἱερέας, Θ.Λειτουργία, Θ.Κοινωνία, ἐκδόσεις «Θαβώρ»,

 

 

 

Ὅ,τι γυαλίζει δέν εἶναι χρυσάφι!

Ἀκοῦμε, πώς ὁ δεῖνα ἀσκητεύει μέσα σέ μιά  σπηλιά, τρώει μόνο λάχανα, καί τρέχουμε πρός συνάντησή του! Τόν θεωροῦμε, ἐκ τῶν προτέρων, πώς πρόκειται περί ἐπιγείου ἀγγέλου! Μακάρι…!

Βλέπουμε κάποιον  σκελετωμένο, μέ μακρυά γενειάδα, μέ ἕνα τριακοσιάρι κομποσχοίνι γύρω ἀπό τό λαιμό του, νά λέει, νά λέει! Καί τρέχουμε! Τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἅγιο! Μακάρι…!

Ἀκοῦμε, πώς ὁ κ. Τ.,  εἶναι μέρα-νύχτα στήν ἐκκλησία, ψέλνει, προσεύχεται, κοινωνεῖ, διαβάζει τή Γραφή, καί  τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν  προτέρων ἐνάρετο, φερέγγυο ἄνθρωπο  καί τόν ἐμπιστευόμαστε! Μακάρι…!

Ἀκοῦμε, πώς ὁ κ. Χ.,  ἐργάζεται στήν ἐκκλησία, εἶναι νεωκόρος, ἐπίτροπος, ψάλτης, παπᾶς, κ.λ.π., καί τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἐνάρετο, φερέγγυο! Μακάρι…!

Ἀκοῦμε, πώς ὁ κ. Ψ.,  καλογηρεύει στό Ἅγιο Ὄρος,  στούς Ἁγίους Τόπους  καί τρέχουμε! Τόν θεωροῦμε ἐκ τῶν προτέρων ἅγιο! Μακάρι…!

Δηλαδή;

Ἐπειδή ὁ ἄλλος ἀσκητεύει μέσα στή σπηλιά  ἤ εἶναι σκελετός ἀπό τήν πολλή νηστεία ἤ συχνάζει μέρα-νύχτα μέσα στήν ἐκκλησία, ἐπειδή, ἐπειδή,  ἐπειδή, σημαίνει πώς αὐτόματα ἔγινε καί τέλειος χριστιανός;!

Ἔχει μέσα του τή χάρη τοῦ Χριστοῦ, καί τά χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος; Ἀγάπη, ταπείνωση, δικαιοσύνη; Ἔτσι, τόσο εὔκολα (οὐρανοκατέβατα!)  ἔρχονται αὐτά;!

Ὅταν δέν ἀγωνίζεσαι, ὅταν δέν ἀντιστέκεσαι στά πάθη σου, σωματικά ἤ ψυχικά,  ἄς εἶσαι ἀκόμα καί ἀρχάγγελος (!) ἄς κατοικεῖς ἀκόμα καί στόν Οὐρανό (ὅπου κατοικοῦσε ὁ Ἑωσφόρος!)  εἶσαι ἱκανός γιά ὅλα!

Ὅταν δέν ἔχεις ταπείνωση, συντριβή, φρόνιμα τελώνη, ἄς κοινωνεῖς κάθε μέρα, ἄς συχνάζεις κάθε μέρα στήν ἐκκλησία, κ.λ.π. κ.λ.π.,  εἶσαι καί πάλι ἱκανός γιά ὅλα! Καί νά κλέψεις, καί νά ἀδικήσεις, καί νά μοιχεύσεις, καί νά ψευδομαρτυρήσεις, (στό δικαστήριο!) καί νά διαστρέψεις τό Εὐαγγέλιο, ἀρνούμενος βασικές διδασκαλίες Του! Καί νά λές δικά σου πράγματα, φτιάχνοντας ἔτσι ἕνα  δικό σου Εὐαγγέλιο, «καλύτερο» ἀπό τοῦ Χριστοῦ…!

Θυμηθεῖτε: Τά φοβερά «οὐαί», ὁ ἀγαθός Χριστός δέν τά «ἐκτόξευσε»   σέ ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου, σέ τελῶνες, σέ πόρνες, σέ μοιχούς, ἀλλά σέ ἀνθρώπους, πού τούς προσκυνοῦσε ὁ κόσμος…! Πού φημίζονταν γιά τήν ἀρετή τους…! Σ’ αὐτούς πού διάβαζαν τίς Γραφές, πού ἔκαναν τήν προσευχή τους, πού ἀποδεκατοῦσαν  τίς περιουσίες τους, πού νήστευαν (ἔμειναν νηστικοί!) δυό φορές τήν ἑβδομάδα, πού δέν ἔλειπαν ἀπό τίς συναγωγές!

Θυμηθεῖτε:  Τόν Κύριο δέν τόν σταύρωσαν οὔτε οἱ ληστές, οὔτε οἱ πόρνοι, οὔτε οἱ τελώνες, ἀλλά οἱ θρησκευτικοί ἡγέτες τοῦ λαοῦ! Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς, οἱ Φαρισαῖοι, οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ,  μέ πρωτοστάτες (φεῦ!) τούς Ἀρχιερεῖς…! (Μτ.27,20.Λκ.23,23).

 

απόσπασμα από το Βιβλίο «Χριστιανός ή Ηθοποιός»

Για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Πέρασαν περίπου ἔξι μῆνες ἀπό τότε πού ἡ Μαρία ἐγκαταστάθηκε στήν Ναζαρέτ στό σπίτι τοῦ Ἰωσήφ. Φαίνεται πώς στό διάστημα αὐτό εἶχε παλαιωθεῖ τό «καταπέτασμα» τοῦ ναοῦ . Καί ἔπρεπε νά ἀντικατασταθεῖ. Τό ἱερώτατο αὐτό σκεῦος δέν μποροῦσε νά προέλθει ἀπό ἀκάθαρτα χέρια. Ἔπρεπε νά «βγεῖ» ἀπό χέρια ἀμίαντα καί καθαρά.
Ὁ ἀρχιερέας Ζαχαρίας διέταξε νά φέρουν στό ναό τίς ἀμίαντες παρθένες ἀπό τήν φυλή Δαυίδ. Ἔδωσε ξεχωριστή ἐντολή νά φέρουν ἀπό τήν Ναζαρέτ τήν παρθένο Μαριάμ. Εἶχαν ἤδη συγκεντρωθεῖ ἑπτά Παρθένες. Ἔβαλαν κλῆρο. Καί ὁ κλῆρος «ἔπεσε» στήν Μαριάμ.
Ἡ Μαριάμ πῆρε τά «ὑλικά», τόν χρυσό, τόν ἀμίαντο, τήν βύσσον, τό σηρικόν, τόν ὑάκινθον, τό κόκκινον καί τήν πορφύραν, γύρισε σπίτι της στή Ναζαρέτ καί «ἔγνεθε», ἔφτιαχνε τό ὕφασμα τοῦ καταπετάσματος.
Ἦταν 25 Μαρτίου. Κυριακή ἀπόγευμα. Ἡ Παρθένος σταμάτησε πρός στιγμή τό ἱερό ἐργόχειρό της. Πῆρε τήν στάμνα ( σύμφωνα μέ τό πρωτευαγγέλιο ) καί πήγαινε γιά νερό στήν βρύση. Καθώς ἔβγαινε ἀπό τό σπίτι, ἄκουσε φωνή πού ἔλεγε:
– Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία. Ὁ Κύριος μετά σοῦ. Ἦταν ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ.
«Κεχαριτωμένη» τήν εἶπε. Ποιός; Αὐτός ( ὁ ἀρχάγγελος! ) ποὺ «πιάνει τήν μύτη του» καί στόν παραμικρό ἐμπαθῆ λογισμό ! Ἀναλογιζόμαστε τό μέγεθος τῆς ἁγιότητός της!
Συνέχισε τό ἐγκώμιον ὁ μέγας Γαβριήλ:
– Εἶσαι ἡ μόνη γυναίκα, πού ἔχεις τόσο πολύ εὐλογηθεῖ ἀπό τόν Κύριο. «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί». ( Λουκ. α, 26 )
Τί λόγια κολακευτικά. Ἰδιαίτερα γιά μία γυναίκα. Σημειωτέον, ὅτι τά λόγια αὐτά δέν ἔβγαιναν ἀπό τό στόμα τοῦ Ἀρχαγγέλου ὑποκριτικά. Ἔβγαιναν μέσα ἀπό τήν καρδιά του. Καί τό πρόσωπό του ἄστραφτε ἀπό χαρά, πού συνάντησε ἐπί γῆς μία τέτοια γυναίκα. Κι αὐτό τό ἔβλεπε ἡ Μαρία. Καί ὅμως δέν κολακεύτηκε. Οὔτε στό ἐλάχιστο. Τουναντίον ἀνησύχησε. «διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ» ( Λουκ. α. 28 ).
Ἄφησε τήν στάμνα. Καί μπῆκε «ἐν τῇ σκηνῇ ( = οἰκία ) τοῦ Ἰωσήφ». Κάθησε κοντά στό θρόνο της, καί ἔγνεθε τό ὕφασμα τοῦ καταπετάσματος ( ὅπως δείχνει καί ἡ εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ). «Καί διελογίζετο ποταπός εἴη ὁ ἀσπασμός οὗτος» ( Λουκ. α, 30 ).
– Μήπως, ἔλεγε, ὁ πονηρός μοῦ ἔστησε καμιά πλεκτάνη ; Καί πάθω, ὅ,τι ἔπαθε ἡ προμήτορα Εὔα; Κι ἦταν κοπελίτσα 15 ἐτῶν! Κρίσιμες στιγμές. Ὁ ἀρχάγγελος προσπάθησε νά τήν καθησυχάσει.
– Μήν φοβᾶσαι Μαριάμ. Ὁ Θεός σέ χαρίτωσε. Θά μείνεις ἔγκυος. Θά κάνεις παιδί καί θά τό πεῖς Ἰησοῦ. Θά γίνει μεγάλος. Θά ὀνομαστεῖ υἱός τοῦ Ὑψίστου. Καί ἄλλα μεγαλεῖα ( Λουκ. α’ 30 – 32 ).
Καί ἡ παρθένος διερωτᾶται: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω». ( Λουκ. α : 34 ). Ἐγώ δέν σχετίζομαι μέ σύζυγο. Πῶς θά γίνει αὐτό ποὺ λές; «Καί μήν διά τοῦτο ἔσται, ἐπειδή ἄνδρα οὐ γινώσκεις, ( ρητορεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ). Εἰ γάρ ἐγίνωσκες ἄνδρα, οὐκ ἄν κατηξιώθης ὑπηρετήσασθαι τήν διακονίαν ταύτην. Ὥστε δι’ ὅ ἀπιστεῖς, δι’ αὐτό πίστευε». ( Ε.Π.Ε . τ. 4 σελ. 250 ) Δηλαδή: Μά γιά αὐτό θά γίνει. Ἐπειδή δέν ἔχεις ἄνδρα. Διότι ἄν εἶχες ἄνδρα, δέν θά καταξιωνόσουν μιᾶς τέτοιας διακονίας. Ὥστε αὐτό πού σέ κάνει νά ἀπιστεῖς, αὐτό σέ κάνει νά πιστέψεις.
Φυσικά ἡ Παρθένος δέν ἦταν ἄπιστη! Εἶχε τόν σκοπό της πού ἀμφέβαλε. Ἤθελε ( διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ) νά ἐξακριβώσει μέ πᾶσα λεπτομέρεια, ἄν πρόκειται περί πλάνης. ( ὁμιλ. ιδ’ 1 )
Ὁ Γαβριήλ τῆς ἐξήγησε πῶς θά γίνει τό μεγάλο γεγονός.
– Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι. ( Λουκ. α: 33 ). Μήν φοβᾶσαι! Ἡ παρθενία σου θά διαφυλαχθεῖ. Δύναμη Θεοῦ θά σέ καλύψει. Πνεῦμα ἅγιο θά ἔρθει ἐπάνω σου. Καί θά γεννήσεις χωρίς ἄνδρα.
Τώρα διαπίστωσε πώς αὐτό εἶναι θέλημα Θεοῦ. Ὅμως ἡ ἴδια πίστευε πώς πνευματικά ἦταν ἡ πιό πάμφτωχη γυναίκα. Ἑπομένως αὐτό πού τῆς λέει ὁ Γαβριήλ, εἶναι ἀντίθετο μέ τό φρόνημά της, τήν ἐπιθυμία της, τήν δύναμή της. Παρόλο αὐτό δέν ἔφερε ἀντίρρηση. Ὑπέταξε τό θέλημά της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Από το Βιβλίο του π. Βασιλείου Μπακογιάννη «Χαίρε Κεχαριτωμένη»

Ἐγωπάθεια: Σημάδι τρέλλας!

«Ἄνθρωπος εἶναι ζῶον λογικόν ἔχον ἀκατά-σχετον κλίσιν εἰς τό παραλογίζεσθαι», σατύριζε ὁ Ἐμμανουήλ Ροϊδης.

Ὁ Γάλλος κοινωνιολόγος Μισέλ Φουκώ στό βιβλίο του, «Ἡ ἱστορία τῆς τρέλας», ἔκδ. Ἡριδανός), περιγράφει κατά τρόπο ρεαλιστικό τό πάθος τῆς «ἐγωπάθειας»· τήν θεωρεῖ σύμπτωμα τῆς τρέλας. Γράφει: Ἡ ἐγωπάθεια εἶναι τό πρῶτο σημάδι τῆς τρέλας, κι’ ἀκριβῶς ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐγωπαθής, θεωρεῖ τό λάθος σάν ἀλήθεια».
Καί ἄν λάβουμε ὑπ’ὄψη, πώς τό πάθος τῆς ἐγωπάθειας εἶναι ἔμφυτο, «ἰδιοκτησία» ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τότε ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μέσα του καί μιά «δόση» τρέλας ἐξ οὗ καί ἡ παροιμία «ἄν ἡ ζούρλια εἶχε κέρατα, θά φαίνοταν σέ ὅλους».

Στή συνέχεια ὁ συγγραφέας εἶναι προ-κλητικός. Τό «διασκεδάζει!». Γράφει: «Τοῦτος ἐδῶ, πιό κακομούτσικος καί ἀπό μαϊμοῦ, θαρρεῖ, ὡς εἶναι ὡραῖος σάν Νηρέας· κεῖνος ἐκεῖ χάμου, χάραξε μέ τό διαβήτη τρεῖς γραμ-μές, καί θεωρεῖ τήν ἀφεντιά του Εὐκλείδη· ὁ ἄλλος πάλι τό τραγούδι του τό ‘χει γιά ἰσάξιο τοῦ Ἑρμογένη, μόλο πού στέκει σάν τό γαϊδούρι μπρός στή λύρα κι’ἡ φωνή του φαλτσάρει ὅσο τοῦ κόκορα, ὅταν δαγκώνει ἐρωτικά τήν πουλαδίτσα του» (σελ. 29-30).

Ἡ «ἐγωπάθεια» εἶναι τόσο «παθιασμένη» μέ τό «ἐγώ», ὥστε ὁ,τιδήποτε προέρχεται ἀπό αὐτό, ὅσο ἄχρηστο καί ἄν εἶναι, τό βλέπει μέ συμπάθεια! Ἀκόμα (προσέξτε!) καί τίς ἀκαθαρσίες! Ὅλες λ.χ. οἱ ἀνθρώπινες ἀκαθαρσίες εἶναι ἐξίσου ἀπαίσιες. Δέν ὑπάρχουν ὡραῖες (!)…ἀκαθαρσίες! Ὅμως ὁ «ἐγωπαθής» ἀλλιῶς βλέπει τίς δικές του ἀκαθαρσίες, ἐπειδή ἀκρι-βῶς εἶναι δικές του, καί ἀλλιῶς τοῦ ἄλλου, ὅσο ἀγαπητός του καί ἄν εἶναι αὐτός ὁ ἄλλος!

Ὁ ἐγωπαθής σάν τέτοιος κινδυνεύει νά ὁδηγηθεῖ, χωρίς νά τό ἀντιληφθεῖ, σέ πνευματική αὐτοκτονία. Γιατί, ἄν ἀκόμα καί τίς «ἀκαθαρσίες» του τίς βλέπει μέ ἄλλο μάτι, (ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι δικές του), ἄς σκεφθοῦμε, πῶς βλέπει κάτι ἀσύγκριτα καλύτερο ἀπό τίς ἀκαθαρσίες του, ὡς εἶναι ἡ φιλοσοφία του γύρω ἀπό τή ζωή καί γύρω ἀπό τό θάνατο, πού ἔτυχε καί «σφηνώθηκε» στήν κεφαλή του!

«Οἱ γονεῖς (λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής) ἀγαπᾶνε ὑπερβολικὰ τὰ παιδιά τους. Τὰ θεωροῦν σὰν τὰ πιὸ ἔξυπνα καὶ ὄμορφα, ἔστω καὶ ἂν οἱ ἄλλοι τὰ θεωροῦν σὰν τὰ πιὸ ἄσχημα καὶ ἀνόητα. Καὶ τό «ἐγώ» μας ἀγαπᾶ ὑπερβολικά-παθολογικά- τὰ δικά του παιδιά: τὶς σκέψεις! Τὶς θεωρεῖ σὰν τὶς πιὸ σοφὲς καὶ συνετές, ἔστω καὶ ἂν ὅλοι τὶς θεωροῦν ἀνοησίες».
Καί ὅπως οἱ γονεῖς δέν μποροῦν νά θυσιά-σουν τά παιδιά τους, ἔτσι καί ὁ ἐγωπαθής δέν μπορεῖ νά θυσιάσει τά δικά του «παιδιά», πού γενᾶ ἡ «κεφαλή» του, ὅσα παλαβά καί ἄν εἶναι αὐτά. Ὁπότε πορεύεται ἐπί γῆς ἔχοντας σάν δάσκαλο τήν ἐγωπάθειά του, καί μόνο τήν ἐγωπάθειά του, καί κατά τόν Lacordair «ὅποιος ἔχει δάσκαλο τόν ἑαυτό του, ἔχει δάσκαλο τρελλό».

Ὁ Χριστός μακάρισε τούς «πτωχούς τῷ πνεύματι» (Μτ. 5:3)· αὐτούς πού θεωροῦν τό σκεπτικό τους φτωχό, ὄχι σοφό, ἄρα δέν κιν-δυνεύουν νά παγιδευθοῦν ἀπό τίς λαθεμένες ἐπιλογές τους, καί μάλιστα σέ θέματα σοβα-ρά, γιατί ἔχουν τήν ταπείνωση νά συμβου-λεύονται τούς εἰδικούς καί πεπειρα-μένους.
Φαντασθεῖτε κάποιον νά ἔχει ὡς «σημαία» το πεπλανημένο σκεπτικό του! Ἄν βέβαια πρόκειται γιά θέματα δευτερεύοντα λίγο τό κακό, ἄν ὅμως πρόκειται γιά θέματα πνευμα-τικά καί οὐσιώδη, τότε;

από το Βιβλίο «Αντιβίωση»

Τα Βάσανα (Πρόλογος)

Φίλε ἀναγνώστη

Ὁ ἱστορικός Ἡρόδοτος (5ος π. Χ. αἰώνας) ἀναφέρει πώς οἱ Τραυσεῖς ( Θρακική φυλή), ὅταν ἔφερναν παιδί στόν κόσμο, οἱ συγγενεῖς μαζεύονταν στό σπίτι τοῦ νεογέννητου, μοιρολογοῦσαν καί ἔλεγαν: «Τό καημένο τό παιδάκι! Τί τό περιμένει στόν κόσμο ποῦ γεννήθηκε! Τί στενοχώριες, τί ἄγχη, τί ἀρρώστιες, τί βάσανα! Καί μετά; Ὁ θάνατος! Τροφή γιά τά σκουλήκια!». Καί ὅταν πέθαινε κάποιος ἄνθρωπός τους, δοξολογοῦσαν τό Θεό τους, πού λύτρωσε τόν ἄνθρωπό τους ἀπ’ αὐτόν τόν παλιοκόσμο! (Περισσότερα: Ἰω. Χρυσοστόμου, ὁμιλία 21η,4 εἰς Πράξεις Ἀποστόλων).

Ἐν μέρει δέν εἶχαν ἄδικο! Πράγματι! Ἡ ζωή μας εἶναι γεμάτη βάσανα. Τό βρέφος ἔρχεται στόν κόσμο, κλαίγοντας, σάν νά μαντεύει τί τό περιμένει. «Πειρατήριο» εἶναι ἡ ζωή (Ἰώβ 7,1).Τόπος πειρασμῶν, δοκιμασιῶν! «Τὰ πουλιὰ γεννιοῦνται γιὰ νὰ πετοῦν ψηλά, καὶ οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ βασανίζονται» (Ἰώβ 5,7).Κανένας δέν θέλει βάσανα στή ζωή του! Κανένας! Καί ὅμως πόσοι βασανίζονται! Πόσοι ἀρρωσταίνουν! Πόσοι πᾶνε καί νοσηλεύονται στά νοσοκομεῖα! Πλούσιοι, φτωχοί, ἄρχοντες, ἐργάτες. (Τά βάσανα δέν κάνουν ἐξαιρέσεις!). Ἄλλος ὑποφέρει φανερά, ἄλλος στὰ κρυφά. Ὁ καθένας ἔχει τό βάσανό του. Μία εἶναι ἡ χαρά, δέκα οἱ θλίψεις! Καί ἡ χαρά εἶναι στιγμιαία. Ἐνῶ ἡ θλίψη…!

Δέν γεννιέμαστε, ἀγαπητέ μου, γιά νά βασανισθοῦμε, ἀλλά γιά νά ἀγωνισθοῦμε (μέσα ἀπό τά βάσανά μας!) γιά νά κληρονομήσουμε τήν αἰώνια ζωή! Μέ ἄλλα λόγια, γιά ὅποιον πιστεύει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τά βάσανα εἶναι σωτηρία! «Τιμωρούμεθα στὴν παροῦσα ζωή, γιὰ νὰ μὴν καταδικασθοῦμε στὴν ἄλλη τὴ ζωὴ μὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς» μᾶς λέει ὁ Παῦλος! (1 Κορ.11:32 & 2 Κορ.4:17). Τά βάσανα συγχωροῦν ἁμαρτίες! Καί ἔτσι ἀνοίγουν διάπλατα τήν πόρτα τοῦ Παραδείσου! (Πράξ.14:22). Εἶναι τό «ἀσανσέρ», πού μᾶς ἀνεβάζει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ! Τί πιό πολύτιμο γιά ἕναν χριστιανό;

Γιά τό γιατρό τό πᾶν δέν εἶναι, νά κάνει μιά διάγνωση, ἀλλά τή σωστή διάγνωση! Καί στό βιβλίο μας αὐτό δέν προσπαθοῦμε νά δώσουμε μιά ἐξήγηση στά βάσανα, ἀλλά τή σωστή ἐξήγηση, (διάγνωση!), πού «ἐκπηγάζει» μέσα ἀπό τά λόγια τῆς Ἁγίας μας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων μας Πατέρων.

Καλή ἀνάγνωση!

 

Ομιλία π. Βασίλειου Μπακογιάννη για την Παραβολή του Άφρονα Πλουσίου

Αρέσει σε %d bloggers: