Αρχείο

Posts Tagged ‘Πίστη’

Για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου

Πέρασαν περίπου ἔξι μῆνες ἀπό τότε πού ἡ Μαρία ἐγκαταστάθηκε στήν Ναζαρέτ στό σπίτι τοῦ Ἰωσήφ. Φαίνεται πώς στό διάστημα αὐτό εἶχε παλαιωθεῖ τό «καταπέτασμα» τοῦ ναοῦ . Καί ἔπρεπε νά ἀντικατασταθεῖ. Τό ἱερώτατο αὐτό σκεῦος δέν μποροῦσε νά προέλθει ἀπό ἀκάθαρτα χέρια. Ἔπρεπε νά «βγεῖ» ἀπό χέρια ἀμίαντα καί καθαρά.
Ὁ ἀρχιερέας Ζαχαρίας διέταξε νά φέρουν στό ναό τίς ἀμίαντες παρθένες ἀπό τήν φυλή Δαυίδ. Ἔδωσε ξεχωριστή ἐντολή νά φέρουν ἀπό τήν Ναζαρέτ τήν παρθένο Μαριάμ. Εἶχαν ἤδη συγκεντρωθεῖ ἑπτά Παρθένες. Ἔβαλαν κλῆρο. Καί ὁ κλῆρος «ἔπεσε» στήν Μαριάμ.
Ἡ Μαριάμ πῆρε τά «ὑλικά», τόν χρυσό, τόν ἀμίαντο, τήν βύσσον, τό σηρικόν, τόν ὑάκινθον, τό κόκκινον καί τήν πορφύραν, γύρισε σπίτι της στή Ναζαρέτ καί «ἔγνεθε», ἔφτιαχνε τό ὕφασμα τοῦ καταπετάσματος.
Ἦταν 25 Μαρτίου. Κυριακή ἀπόγευμα. Ἡ Παρθένος σταμάτησε πρός στιγμή τό ἱερό ἐργόχειρό της. Πῆρε τήν στάμνα ( σύμφωνα μέ τό πρωτευαγγέλιο ) καί πήγαινε γιά νερό στήν βρύση. Καθώς ἔβγαινε ἀπό τό σπίτι, ἄκουσε φωνή πού ἔλεγε:
– Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία. Ὁ Κύριος μετά σοῦ. Ἦταν ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ.
«Κεχαριτωμένη» τήν εἶπε. Ποιός; Αὐτός ( ὁ ἀρχάγγελος! ) ποὺ «πιάνει τήν μύτη του» καί στόν παραμικρό ἐμπαθῆ λογισμό ! Ἀναλογιζόμαστε τό μέγεθος τῆς ἁγιότητός της!
Συνέχισε τό ἐγκώμιον ὁ μέγας Γαβριήλ:
– Εἶσαι ἡ μόνη γυναίκα, πού ἔχεις τόσο πολύ εὐλογηθεῖ ἀπό τόν Κύριο. «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί». ( Λουκ. α, 26 )
Τί λόγια κολακευτικά. Ἰδιαίτερα γιά μία γυναίκα. Σημειωτέον, ὅτι τά λόγια αὐτά δέν ἔβγαιναν ἀπό τό στόμα τοῦ Ἀρχαγγέλου ὑποκριτικά. Ἔβγαιναν μέσα ἀπό τήν καρδιά του. Καί τό πρόσωπό του ἄστραφτε ἀπό χαρά, πού συνάντησε ἐπί γῆς μία τέτοια γυναίκα. Κι αὐτό τό ἔβλεπε ἡ Μαρία. Καί ὅμως δέν κολακεύτηκε. Οὔτε στό ἐλάχιστο. Τουναντίον ἀνησύχησε. «διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ» ( Λουκ. α. 28 ).
Ἄφησε τήν στάμνα. Καί μπῆκε «ἐν τῇ σκηνῇ ( = οἰκία ) τοῦ Ἰωσήφ». Κάθησε κοντά στό θρόνο της, καί ἔγνεθε τό ὕφασμα τοῦ καταπετάσματος ( ὅπως δείχνει καί ἡ εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ). «Καί διελογίζετο ποταπός εἴη ὁ ἀσπασμός οὗτος» ( Λουκ. α, 30 ).
– Μήπως, ἔλεγε, ὁ πονηρός μοῦ ἔστησε καμιά πλεκτάνη ; Καί πάθω, ὅ,τι ἔπαθε ἡ προμήτορα Εὔα; Κι ἦταν κοπελίτσα 15 ἐτῶν! Κρίσιμες στιγμές. Ὁ ἀρχάγγελος προσπάθησε νά τήν καθησυχάσει.
– Μήν φοβᾶσαι Μαριάμ. Ὁ Θεός σέ χαρίτωσε. Θά μείνεις ἔγκυος. Θά κάνεις παιδί καί θά τό πεῖς Ἰησοῦ. Θά γίνει μεγάλος. Θά ὀνομαστεῖ υἱός τοῦ Ὑψίστου. Καί ἄλλα μεγαλεῖα ( Λουκ. α’ 30 – 32 ).
Καί ἡ παρθένος διερωτᾶται: «Πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω». ( Λουκ. α : 34 ). Ἐγώ δέν σχετίζομαι μέ σύζυγο. Πῶς θά γίνει αὐτό ποὺ λές; «Καί μήν διά τοῦτο ἔσται, ἐπειδή ἄνδρα οὐ γινώσκεις, ( ρητορεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ). Εἰ γάρ ἐγίνωσκες ἄνδρα, οὐκ ἄν κατηξιώθης ὑπηρετήσασθαι τήν διακονίαν ταύτην. Ὥστε δι’ ὅ ἀπιστεῖς, δι’ αὐτό πίστευε». ( Ε.Π.Ε . τ. 4 σελ. 250 ) Δηλαδή: Μά γιά αὐτό θά γίνει. Ἐπειδή δέν ἔχεις ἄνδρα. Διότι ἄν εἶχες ἄνδρα, δέν θά καταξιωνόσουν μιᾶς τέτοιας διακονίας. Ὥστε αὐτό πού σέ κάνει νά ἀπιστεῖς, αὐτό σέ κάνει νά πιστέψεις.
Φυσικά ἡ Παρθένος δέν ἦταν ἄπιστη! Εἶχε τόν σκοπό της πού ἀμφέβαλε. Ἤθελε ( διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ) νά ἐξακριβώσει μέ πᾶσα λεπτομέρεια, ἄν πρόκειται περί πλάνης. ( ὁμιλ. ιδ’ 1 )
Ὁ Γαβριήλ τῆς ἐξήγησε πῶς θά γίνει τό μεγάλο γεγονός.
– Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι. ( Λουκ. α: 33 ). Μήν φοβᾶσαι! Ἡ παρθενία σου θά διαφυλαχθεῖ. Δύναμη Θεοῦ θά σέ καλύψει. Πνεῦμα ἅγιο θά ἔρθει ἐπάνω σου. Καί θά γεννήσεις χωρίς ἄνδρα.
Τώρα διαπίστωσε πώς αὐτό εἶναι θέλημα Θεοῦ. Ὅμως ἡ ἴδια πίστευε πώς πνευματικά ἦταν ἡ πιό πάμφτωχη γυναίκα. Ἑπομένως αὐτό πού τῆς λέει ὁ Γαβριήλ, εἶναι ἀντίθετο μέ τό φρόνημά της, τήν ἐπιθυμία της, τήν δύναμή της. Παρόλο αὐτό δέν ἔφερε ἀντίρρηση. Ὑπέταξε τό θέλημά της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Από το Βιβλίο του π. Βασιλείου Μπακογιάννη «Χαίρε Κεχαριτωμένη»

Advertisements

Ομιλία π. Βασιλείου Μπακογιάννη Κυριακή 25-8-2013

Ομιλία π. Βασιλείου Μπακογιάννη Κυριακή 4-8-2013

Το Άγχος του Θανάτου

To άγχος του θανάτου μαστίζει κυρίως τους ηλικιωμένους. Βλέπουν πια πως εξασθένησαν οι δυνάμεις τους, πέρασαν τα χρόνια τους και ζύγωσαν στον ανεπιθύμητο θάνατο. Το τέλος εγγύς! Θέλοντας και μη βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με τον εφιάλτη τους. «Γιατρέ βοήθησέ με τώρα που πεθαίνω», είπε ο παντοδύναμος Αρ. Ωνάσης, όταν έμπαινε για τελευταία φορά στο νοσοκομείο. Κι αυτόν τον επίγειο ‘Θεό», τον απασχολούσε, ο θάνατος.

Ο γνωστός ζωγράφος Δημ. Μυταράς και καθηγητής της σχολής Καλών Τεχνών δήλωσε σε συνέντευξή του: «Θα ήθελα να ήμουνα μια γιαγιά θρησκευόμενη που περιμένει να πάει στον παράδεισο ή όπου αλλού. Να μη φοβάμαι το θάνατο. Φοβάμαι την ανυπαρξία, το κενό» (Καθημερινή 3.5.92). Και ασφαλώς ο ζωγράφος αυτός, δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ο θάνατος όλους τους απασχολεί! Αλλά δεν το εξωτερικεύουν όλοι! Φοβούνται! Πρόκειται για ένα ύπουλο και φθοροποιό άγχος που εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους και φθείρει τον οργανισμό.

Αλήθεια. Πώς θα καταπολεμηθεί αυτό το ύπουλο και φθοροποιό άγχος? Ποιό το φάρμακό του?

Ο γνωστός Πολωνός προπονητής Γιάτσεχ Γκμοχ δήλωσε σε συνέντευξή του: «Η πίστη, η θρησκεία σε βοηθάει να πεθάνεις με λιγότερο φόβο».

Να το αντιαγχωτικό φάρμακο: Η πίστη στο Χριστό! Και όσο πιο πολύ πιστεύεις, τόσο φυγαδεύεται το ύπουλο και φθοροποιό αυτό άγχος.

Πώς είναι δυνατόν να έχεις άγχος, όταν με το θάνατο πιστεύεις πως απλώς το σώμα σου θάβεται στη γη, η δε ψυχή σου πάει στον ουρανό? Όταν δεν σκέφτεσαι τη μαυρίλα του τάφου, αλλά τον φωτεινότατο παράδεισο? Όταν δεν σκέφτεσαι τον πικρότατο θάνατο αλλά τον Γλυκύτατο Ιησού?

Αλλ’ αυτά τα θαυμαστά είναι καρπός της πίστεως στο Χριστό.

από το βιβλίο «Πως να ζήσουμε ήρεμα και πολλά χρόνια»

Χωριάτικη Πίστη Μέρος 2ο Αληθινά Περιστατικά

Ο μακαριστός γέροντας Παίσιος (+1994) έκανε λόγο για ένα μοναχό με καρδιά μικρού παιδιού. Αυτός ο μοναχός νομίζοντας πως η «Ανάληψη» ήταν κάποια αγία γυναίκα όπως π.χ. η Αγία Παρασκευή έλεγε στην προσευχή του: Αγία Ανάληψη! Να είχαμε σήμερα ένα ψαράκι! Και η «Αγία Ανάληψη» του έκανε τη χάρη και του έφερε μπροστά του ένα ψαράκι!

«Άγιος ο Θεός, άγιος ο καιρός! άγιος ο θάνατος! ιλέησον ημάς» έλεγε μια αγράμματη γερόντισσα από χωριό της Κορίνθου και άστραφτε το πρόσωπό της!

Ενώ κάποια άλλη απλοϊκή μανούλα είπε στον παπά του χωριού της: «Παπά μου, σου έφερα το παιδί μου να του διαβάσεις μια ευχή, γιατί δεν έχει όρεξη! Και του διάβασε την ευχή επί «ορύξει φρέατος» (άνοιγμα πηγαδιού)! Και στο παιδί «άνοιξε» η όρεξη! Αληθινἠ χωριάτικη πίστη!

 

Χωριάτικη Πίστη Μέρος 1ο

«Ήθελα να κάνω το Σταυρό μου, όπως τον έκανε η αγράμματα γριά γιαγιά μου», έλεγε με καϋμό ένας ρασοφόρος. «Χωριάτικη πίστη», αποκαλούσαν οι μεγάλοι Γέροντές μας, (Πορφύριος (+ 1991) και Παΐσιος (+ 1994) αυτή την άδολη, την απλή, παιδική (γνησία!). Πίστη, που είχαν οι αγράμματοι πατέρες μας, παππούδες μας και γιαγιάδες μας! Αυτή η Πίστη τους έδινε ελπίδα, κουράγιο στη σκληρή, μαρτυρική ζωή τους. Έκανε και θαύματα! Φευ! Αυτή η Πίστη στις ημέρες μας τείνει να εξαφανιστεί!

 

Κατηγορίες:Βιβλία Ετικέτες: , ,
Αρέσει σε %d bloggers: