Αρχείο

Posts Tagged ‘Παραβολή Ασώτου Υιού’

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ ΄ΛΟΥΚΑ Τοῦ ἀσώτου υἱοῦ ( Λκ. 15:11-32)

Απόσπασμα από το Νέο Βιβλίο «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Μυστήρια καί ἀποκαλύψεις!»

α. Ἐργάτης τῆς ἁμαρτίας

     Μέ ὁδηγό τόν Ἅγιο  Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ,  Ἀρχιεπίσκοπο Θες/νίκης (ὁμιλία 3η  εἰς τήν κατά τόν σεσωσμένον ἄσωτον τοῦ Κυρίου παραβολήν) θά προσπαθήσουμε νά δοῦμε τά μηνύματα πού κρύβονται  στήν θαυμάσια παραβολή τοῦ ἀσώστου υἱοῦ, πού «ἔφτιαξε» ὁ Χριστός γιά νά ἐνθαρρύνει τούς ἁμαρτωλούς, ὥστε νά ἔρθουν σέ μετάνοια.  Ὅπως θά δοῦμε κάθε λέξη πού ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ, ἔχει καί ἕνα βαρυσήμαντο μήνυμα.

«Κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱούς». (στίχ. 11). Γιατί δύο καί ὄχι τρεῖς, ἤ τέσσερις;  Γιατί δύο εἶναι οἱ κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων: Οἱ ἐνάρετοι καί οἱ κακοί.  «Καί ὁ νεώτερος γυιός εἶπε στόν πατέρα του» (12) ὄχι ὁ ἀρχαιότερος, γιατί ἡ ἀρετή σέ σχέση μέ τήν κακία εἶναι ἀρχαιότερη (ὁ ἑωσφόρος πρῶτα ἦταν ἄγγελος καί μετά ἔγινε διάβολος). Ἀλλά καί  ὁ νέος ἄνθρωπος   σέ σχέση μέ τόν μεγαλύτερο,   εἶναι περισσότερο ὁρμητικός  καί φιλελεύθερος

« Δός μου τό μερίδιο τῆς περιουσίας  πού μοῦ ἀναλογεῖ».(12) Καί ὁ καλός πατέρας τοῦ  ἔδωσε τό μερίδιο  πού τοῦ ἀντιστοιχοῦσε.[1]   «Ὑστερα ἀπό λίγες μέρες, ὁ μικρότερος γυιός τά μάζεψε ὅλα  κι ἔφυγε σέ χώρα μακρυνή» (13). Δέν  ἔφυγε ἀμέσως, ἀλλά παρέμεινε λίγες μέρες. Γιατί  πρῶτο καί κύριο αἴτημά του ἦταν νά πάρει τό μερίδιο πού τοῦ ἀναλογοῦσε, χωρίς δηλαδή νά ἔχει σάν στόχο νά φύγει μακρυά ἀπό τό σπίτι του. Διαφορετικά θά ἔλεγε στόν πατέρα του: «Δός μου τήν περιουσία πού μοῦ ἀνήκει, νά πάω νά ζήσω μακρυά. Δέν θέλω νά εἶμαι κοντά σου». Ὅταν πῆρε τήν περιουσία, τότε τοῦ ἦρθε ἡ ἐπιθυμία νά φύγει μακρυά ἀπό τό σπίτι. Ἔτσι, πονηρά, «μεθοδικά» δουλεύει ὁ διάβολος:   Πρῶτα σοῦ βάζει τόν λογισμό, ὅτι δέν σοῦ χρειάζεται λ.χ. ἡ Ἐκκλησία,  καί μετά σέ  ρίχνει στήν ἁμαρτία ἤ στήν πλάνη. Ἔτσι ἔκανε στήν Εὔα: Ἐνῶ εἶχε σάν σκοπό νά τήν βγάλει ἀπό τόν Παράδεισο, δέν τῆς τό εἶπε, γιατί ἄν τῆς τό ἔλεγε, δέν θά τόν ἄκουγε. Ὅμως τῆς εἶπε ἄλλα πράγματα, πού πέτυχε αὐτό πού ἤθελε! (Γέν.3: 1-3).   Ἔτσι ἔκανε καί τώρα μέ τόν ἄσωτο υἱό:  Πρῶτα τόν ἔβαλε νά πάρει τήν περιουσία καί μετά τόν «ἔδιωξε»  ἀπό τό σπίτι του.

 

Καί ὁ ἄσωτος υἱός ἔφυγε «σέ χώρα μακρινή» (13)· γιά νά μήν ἔχει καμία ἐπικοινωνία μέ τό σπίτι· ἐπέλεξε τήν τέλεια ἀποκοπή ἀπό τό πατρικό του σπίτι.    Καί ἐκεῖ «σκόρπισε τήν περιουσία του, κάνοντας ἄσωτη ζωή». (13). Περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἔμφυτος  νοῦς του. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται  γιά τή σωτηρία του, ἔχει τό νοῦ του συγκεντρωμένο στόν πρῶτο καί ἀνώτατο «νοῦ», στό Θεό.Ὅταν ὅμως ἀνοίξει πόρτα στά πάθη του, τότε ὁ νοῦς του   σκορπίζεται, περιπλανώμενος συνεχῶς στίς πολύμορφες ἡδονές.

«Ὅταν τά ξόδεψε ὅλα, ἔτυχε νά πέσει μεγάλη πεῖνα στήν χώρα ἐκείνη, κι αρχισε καί αὐτός νά ὑστερεῖται. Πῆγε κι ἔγινε ἐργάτης σέ ἕναν ἀπό τούς πολίτες τῆς χώρας, ὁ ὁποῖος τόν ἔστειλε στά χωράφια του νά βόσκει χοίρους». (14-15)  Ὁ πολίτης αὐτῆς τῆς  χώρας (πού βρισκόταν μακρυά ἀπό τό Θεό) ἦταν ὁ διάβολος. Καί τόν ἔστειλε στά «χωράφια» του γιά νά τοῦ  βόσκει τά γουρούνια (καί ὄχι πρόβατά του)·  νά ὑπηρετεῖ τά ἀκάθαρτα πάθη του!   Ὅπως δηλ. τά γουρούνια ἀπολαμβάνουν τίς ἀκαθαρσίες, ἔτσι καί ὁ διάβολος ἀπολαμβάνει τούς ἀνθρώπους πού κυλίονται στίς ἀκαθαρσίες τῶν σαρκικῶν ἁμαρτιῶν. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ  δαιμονισμένος τῶν Γαδαρηνῶν ζήτησε ἀπό τόν Κύριο νά μπεῖ σέ γουρούνια (Λκ. 8:32-33) καί ὄχι σέ πρόβατα ἤ σέ ἄλλα ζῶα, πού σίγουρα ὑπῆρχαν στήν περιοχή ἐκείνη!.     «Ἔφτασε στό σημεῖο νά θέλει νά χορτάσει μέ τά ξυλοκέρατα πού ἔτρωγαν οἱ χοίροι, καί κανένας (ἀπό τούς χοιροβοσκούς), δέν τοῦ ἔδινε» (16).  Δέν μποροῦσε νά χορτάσει τίς σαρκικές του ἐπιθυμίες, γιατί ἡδονή τῆς ἁμαρτίας δέν χορταίνει ποτέ τόν ἄνθρωπο, γι’αὐτό καί ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος γυρίζει  πάντα μέ  «ἄδειο στομάχι», μέ ἄδεια, κενή ψυχή!

Ἦταν τόσο ἀνυπόφορη αὐτή ἡ πεῖνα πού ἔνιωθε,  ὥστε πῆρε μιά ἀπόφαση πού τόν ταπείνωνε: Νά γυρίσει στό σπίτι του τοῦ πατέρα του  καί  ὄχι  πιά σάν γυιός του, ἀλλά σάν ἁπλός ἐργάτης.  Προτιμότερο ἐργάτης (δοῦλος)  στό σπίτι τοῦ πατέρα του, παρά ἐλεύθερος σέ ξένη χώρα.  «Εἰς ἑαυτόν δέ ἐλθών  καί εἶπε: «Πόσοι ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν περίσσιο ψωμί, κι ἐγώ ἐδῶ πεθαίνω τῆς πεῖνας. Θά σηκωθῶ καί θά πάω στόν πατέρα μου, (τό κείμενο πού εἶχε ὑπόψη του ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς προσθέτει «καί προσπεσοῦμαι», θά πέσω στά πόδια του), καί θά τοῦ πῶ: «Πατέρα, ἁμάρτησα στό Θεό καί σ΄ἐσένα· δέν εἶμαι ἄξιος πιά νά λέγομαι γιός σου· κάνε με σάν ἕναν ἀπό τούς ἐργάτες σου».(17-19). Μέ αὐτή τήν αἴσθηση τῆς ἀναξιότητος καί χωρίς κανένας νά τοῦ κάνει κήρυγμα περί μετανοίας, «σηκώθηκε νά πάει στόν πατέρα του» (20). Εἶδε πιά ἀπό τήν πεῖρα του, πόσο καταστροφικό πρᾶγμα εἶναι νά φεύγεις ἀπό τό σπίτι σου (Ἐκκλησία).

Αὐτή ἡ  ἀπόφαση   δέν ἦταν εὔκολη· ἀφ’ἑνός μέν ἀπό τήν πολλή πεῖνα, εἶχε ἐξαντληθεῖ, ἀφ’ἑτέρου δέ ἡ ἀπόσταση ἦταν μακρυνή.  Καί ὅμως πῆγε! Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ μετάνοια ἑνός ἀνθρώπου  χρειάζεται ἀγώνα! Εἶναι  τό πιό κορυφαῖο ἄθλημα πού γίνεται στό μεγαλύτερο ὀλυμπιακό  στάδιο τοῦ κόσμου, στήν «χαώδη» ἀνθρώπινη ψυχή· μέ  θεατή αὐτόν τόν  ἴδιο τόν καρδιογνώστη Κύριο.  Γι’αὐτό καί ὁ νικητής στεφανώνεται ἐνδόξως καί λαμπρῶς ἀπό τόν Κύριο, ὅπως συνέβη μέ τόν ἄσωτο υἱό (15-24).

Ἄς εὐχόμαστε νά γίνονται πάντα τέτοιοι ἡρωϊκοί ἀγῶνες μέσα στίς ἀνθρώπινες ψυχές πρός χαράν τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ, Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

 

 

[1] Ὅταν τό παιδί (λέει ἡ Γραφή) ἐκβιάζει τόν πατέρα του, γιά νά τοῦ δώσει πρόωρα τήν περιουσία του, καί τελικά τά καταφέρει,  τό παιδί αὐτό δέν θά εὐτυχήσει στή ζωή του, γιατί δέν σεβάσθηκε τόν ἱδρῶτα τοῦ πατέρα του,  «Μερίς ἐπισπουδαζομένη ἐν πρώτοις, ἐν τοῖς τελευταίοις οὐκ εὐλογηθήσεται» (Παρ. 20:  21). Ὁ ἄσωτος λοιπόν υἱός πού ζήτησε καί πῆρε πρόωρα τήν περιουσία τοῦ πατέρα του, παρολίγο νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα! (Λκ. 15:11-32).

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: